De djembé is groter dan de trommels die de muzikanten in onze wijk gebruikten. Het is een onding. Gelukkig zit hij in een zak met hengsels, zodat ik hem kan vasthouden als ik achteropzit. De zak is gemaakt van verschillende lappen stof in vrolijke kleuren.
‘Hoe ver is het?’ vraag ik.
‘Valt wel mee. Het is op Uilenstede. Vlakbij waar je voetbalt.’
De weg is recht en eindeloos. Auto’s en trams razen voorbij. Diop praat niet meer, misschien is hij moe van het fietsen. Misschien bereidt hij de workshop die hij gaat geven in gedachten voor.
Tussen de donkere flats van Uilenstede ligt een laag gebouw, een voetbalkantine zou je zeggen. Dit is het cultureel centrum waar Diop zijn workshop geeft. We zetten onze oude fiets zonder licht tussen de andere oude fietsen zonder licht en gaan naar binnen. De portier knikt.
‘Het is in de kleine zaal boven, Diop.’
‘Dank je, Joop,’ zegt Diop.
Joop tikt met zijn hand tegen een onzichtbare pet.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>