14.08.2005 Kantoorleven (12)
Op de laatste dag bij het IT-bedrijf waar ik werkte vielen nogal wat gebeurtenissen samen. Het leukste was natuurlijk het afscheidscadeau dat ik van mijn collega’s kreeg, maar op dezelfde dag gebeurden er ook een paar dingen die bevestigden dat mijn keuze om het bedrijf te verlaten de juiste was.
De dag begon met de aankondiging dat wereldwijd 15.000 collega’s ontslagen zouden worden. Dat hing al een tijdje in de lucht. Het was alleen een bevestiging van datgene wat iedereen eigenlijk al wist. Daarna kwam er onverwacht goed nieuws: we hadden een wedstrijd tussen bedrijfsonderdelen gewonnen. De meeste collega’s wisten niets van deze competitie, ook ik niet. Het bleek dat we het afgelopen half jaar in een strijd waren verwikkeld welke divisie een vooraf gesteld target zou halen. Dit was voor ons vastgesteld op 57,3% of iets dergelijks. Vrijwel niemand wist waar dat percentage voor stond, tegen wie we streden, wat we konden doen om het halen, en wat de beloning was als we zouden winnen. Dit tot groot ongenoegen van middle management, die collectief klaagden dat ze dat toch echt wel in een e-mail doorgestuurd hadden. Hoe dan ook, we hadden het gehaald, en een Duitse übermanager zou naar Amsterdam afreizen voor een toespraak en een heuse prijsuitreiking!
Om een uur of één werden we verwacht in het auditorium. Een kleine dikke man met een brilletje, overduidelijk de übermanager in kwestie, stond breed lachend met een groepje middle-managers te praten. Ook zij hadden een brede grijns op hun gezicht en knikten driftig. De zaal stroomde slechts halfvol, van alle opgestelde stoelen bleven de voorste rijen leeg. Een van de middle-managers had zich tot fotograaf uitgeroepen en liep met een digitale camera in zijn gestrekte armen de zaal rond.
De zaallichten werden gedimd. De beamer werd aangezet. Onze grootste vrees werd werkelijkheid. In plaats van ons gewoon kort te feliciteren met de prestatie, koos de Duitser ervoor om zich te verschuilen achter een katheder met een drie kwartier durende Powerpoint-presentatie. Taart- en staafdiagrammen schoven door beeld, begeleid door swoosh-geluiden. Met een zwaar accent las de man zijn notities voor. Op een enkele middle-manager na die al dan niet interesse veinsde, werd er collectief met de ogen gerold. Percentages en afkortingen waarvan niemand de betekenis kende schoven voorbij.
Bij de laatste dia leek iedereen de wanhoop nabij. Sommigen waren stiekum de zaal al ontvlucht. Het officiële gedeelte werd aangekondigd. Iedereen zou een voor een naar voren worden geroepen, waar we een door de übermanager persoonlijk ondertekende oorkonde zouden krijgen, en een aandenken aan onze geweldige prestatie. “I will give you a little hint:”, zei de Duitser, “time is of zze essence!”
En het goede nieuws, we liggen goed in de race om het dit half jaar weer te halen. Mogen we na 3 keer de wissel-stopwatch behouden?
Ben - 14.08.2005 - 17:25Ze moesten zelfs de wedstrijd van een ondoorgrondelijke code voorzien? Of is H1FY05 het typenummer van het timer-ei?
Terzijde: als je die code Googlet, vind je voornamelijk .ppt bestanden. Relive those memories time and time again! :)
Lars - 14.08.2005 - 23:59H1FY05 doet vermoeden dat er na afloop van de tweede helft van het financial year 2005 weer wat te winnen is.. en dat laat je allemaal achter je? Ai.
Ik hoop echter dat de titel “Kantoorleven (12)” in plaats van “Kantoorleven (slot)” betekent dat je deze hilarische The Office stukjes blijft voortzetten.. :-)
Painless - 15.08.2005 - 10:21Heb je hem gestart op het uur van vertrek, zodat je steeds kunt kijken hoe lang je al weg bent?
Menno Nicolai - 18.08.2005 - 15:19
dutch directions