22.02.2004 Osaka
Met Lost in translation nog vers in het geheugen zag ik tot mijn verrassing een Japanvlucht op mijn indeling staan. Osaka, derde stad van Japan, en een van de favoriete bestemmingen van vriendin Ilse en mij. Helaas kon zij er deze keer niet bij zijn. Waarom ik er zo graag naar toe ga? Ik ga proberen dat uit te leggen. Zou ik er willen wonen? Van m’n leven niet. Dit stukje gaat over mijn fascinatie voor een ondoorgrondelijk land.
Japan beleef ik altijd door een waas van slaapgebrek. Ook deze keer lag ik weer midden in de nacht met knorrende maag - avondetenstijd in Nederland - in een geluiddichte hotelkamer hysterische tv-spelletjes te kijken. Toch maar vroeg op om te ontbijten en deze enige volledige dag in Osaka te benutten. Het grootste deel van de bemanning was inmiddels al weer op weg naar huis. Ik bleef achter met twee collega’s.
Katerig door de acht uur tijdverschil, soms misselijk en met op de raarste momenten trek bewogen we ons per metro door de stad. Ik voelde me zoals altijd meer toeschouwer dan deelnemer. Contact met mensen is er nauwelijks, afgezien van de ongevraagde hulp van immer toesnellende metrostationmedewerkers en verzoeken van scholieren om Engelse conversatie met je te mogen oefenen. Niemand lijkt acht op elkaar te slaan, ook niet op drie Nederlanders die boven iedereen uittorenen. Hoe anders is het in China, waar men naar je wijst, je van top en teen bekijkt en iedereen met je op de foto wil.
Japanse meisjes blijven heel lang meisje, met hun gegiechel achter de hand , hun minirokjes, het haar in staartjes, roze prullaria aan tas en telefoon en sloffende o-benen in laarzen met ronde neuzen. De hier lange tijd zeer populaire plateauzolen lijken eindelijk het veld te hebben geruimd. Vooruitstrevende jongens herken je aan hun geverfde haar: meestal roodbruin, soms blond, waarbij dat laatste immer uitloopt op een ziekelijk bleekmakend pisgeel. Naast een handjevol traditionele architectuur - voornamelijk tempels - zie je veel grijze blokkendozen, nauwelijks onderbroken door groen. Stations en winkelcentra baden in fel tl-licht. In de warenhuizen veel schreeuwerige kleuren. Kledingzaken verkopen onmodieuze waar of onbetaalbaar design. Auto’s zijn vierkant en roze. Bijna niemand spreekt Engels. In de restaurants kun je gelukkig in de etalage aanwijzen wat je wilt eten. Dat wat binnen enkele minuten fraai gestileerd op je bord ligt ziet er altijd precies zo uit als het plastic voorbeeld. Uit automaten op straat kun je koude en warme koffie trekken. In blik, waar je ongenadig je lippen aan kunt branden. Op iedere straathoek zijn zeer gewelddadige seksstrips te koop, die door jong en oud in het openbaar worden gelezen. Daadwerkelijke verkrachtingen schijnen daarentegen vrijwel niet voor te komen in Japan. Overige misdaad ook niet trouwens.
Ons enige concrete uitstapje deze keer was naar het Umeda Skybuilding. In de glazen lift in glazen schacht werd ik overvallen door een zo hevige aanval van hoogtevrees, dat ik stug in de mij net uitgereikte folder moest blijven kijken om niet in paniek te raken. Degenen onder u die ooit het bovenste stuk van de Eiffeltoren per lift hebben gedaan kennen het gevoel misschien. Afgeschoten in het luchtledige, zonder te weten of je ooit nog tot stilstand zult komen. Sjakie en de Chocoladefabriek. De bovenste etage hing vol Valentijnsharten. Bij het grootste werd druk geposeerd voor foto’s. Een trap leidde ons naar het dak. We werden er verwelkomd door een dame in stewardessenpakje met bijpassend hoedje. Het uitzicht vanachter de ronde balustrade was prachtig. En de weg naar beneden was een stuk minder eng.
In de bijna lege metro terug zagen we het prachtig geklede meisje linksboven. Ik vroeg of ik een foto van haar mocht maken. Haar besmuikte gegiechel heb ik maar als een ja opgevat. In alle overige situaties leek mijn camera onzichtbaar. Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld in het fotograferen. Geen gekke bekken, geen verwonderde blikken terwijl ik in een van de vele fel verlichte speelhallen bizarre spelletjes spelende Japanners vastlegde. In de 100 yenshop (100 yen=1 dollar) kocht ik een pakje chopsticks. Het robotachtige personeel draaide tijdens het vakkenvullen lange verhalen af tegen niemand in het bijzonder, de jongen achter de kassa gaf mij het bonnetje van mijn schamele aankoop volgens de regels der etiquette keurig aan met twee handen en een buiging. Na de laatste sushimaaltijd volgde nog één slapeloze nacht. Vanuit mijn hotelkamerraam op de tiende etage zag ik de Japanse Universal Studios liggen, en de knipperlichten aan de hoge bruggen. Het leek allemaal oneindig ver weg.
Japan heeft prachtige natuur en mooie tempels, maar wat het echt interessant maakt is dat alles er zo anders is. Petje af nogmaals voor Sofia Coppola, die de sfeer van dit land zo raak heeft weergegeven in haar film.
Heerlijk om te lezen Anneke, en de foto’s zijn bijzonder kleurrijk, voor ons in ieder geval een must om de film Lost in translation te gaan zien.
henny - 22.02.2004 - 17:01Mooi verhaal, de film ga ik binnenkort zien. Het wordt zo ook wel aantrekkelijk om de stad eens te gaan zien!
Pietje Positief - 23.02.2004 - 00:54Na de mierenhoop Seoul, ben ik ook erg nieuwsgierig geworden naar Tokio. Aan de foto’s zijn de Japaners net weer een slag verder anders dan de Koreanen.
JW - 23.02.2004 - 08:52Aanstekelijk verhaal en dan die foto’s !!
Wat kun je dat goed treffen !
Toch maar eens plannen maken om die kant op te gaan, in ieder geval beginnen met de film te zien.
Als U ge?nteresseerd zou zijn in hedendaagse Japanse schrijvers, kan ik ten zeerste Haruki Murakami aanbevelen. Ik begon met ‘The wind-up Bird Chronicle’. Nederlandse vertaling is beschikbaar, doch als ik mij niet vergis is dat op zijn beurt een vertaling van de Engelse. Voor mij d? ontdekking van 2003. Maar misschien kende U hem al.
Inge - 25.02.2004 - 12:32Ik probeer al tijden wat Japans te leren, ik wist eigenlijk niet zo waarom. Maar het is me nu dus duidelijk: ik moet daarheen. En zeker niet om te gaan wonen!
Het stikt hier in Toronto van de Japanse jongeren, allemaal hier om Engels te leren, maar voor veel is het ook een periode van aaneengesloten feestvieren. Ik denk dat ze zich hier toch anders gedragen dan thuis. Hoewel, zuipschuiten schijnen het overal te zijn.
Peter in Toronto - 27.02.2004 - 16:30
dutch directions