majesticmoose :: januari 2004 archieven

31.01.2004 Vanaf nu ook flitsfoto’s!

alex | 11:48 | fotografie | 12 reacties

30.01.2004 Groene vingers

Wij hebben onze eigen kruiden op het balkon en in de keuken staan. Ik geloofde nooit zo dat we —nouja, ik vooral— dat ook werkelijk langer dan een week levend konden houden. De bascilicum is uiteindelijk wonder boven wonder niet ten onder gegaan omdat we het het verwaarloosd werd, maar omdat we het te veel gebruikten. Helaas is de bieslook niet hetzelfde lot beschoren, die is nu echt ten dode opgeschreven denk ik.

Gelukkig overleeft de rozemarijn op het balkon echt alles. Da’s mooi, dan kunnen we binnenkort weer eens bruschette maken.

alex | 10:09 | eten & drinken | 5 reacties

28.01.2004 Morcheeba

Gehoord bij Chris in de auto, onderweg naar Uppsala: Morcheeba. Het deed me een beetje aan Hooverphonic denken, gemengd met een snufje Portishead. Ik zal deze muziek nu altijd associ?ren met temperaturen ver onder het vriespunt, besneeuwde weilanden, naaldbomen en de individueel in te stellen airco van de Renault Laguna.

Fijne plaat.

alex | 08:58 | muziek | 11 reacties

27.01.2004 Anne Frank Huis

Slalommend tussen auto’s en wegversperringen baanden wij ons een weg over de Prinsengracht, onderweg naar de camerawinkel. Herhaaldelijk zaten we vast achter de ‘Opstapper’, die ze eigenlijk ‘Opstopper’ hadden moeten noemen. Ge?rgerde automobilisten toeterden achter de bus, waarin de chauffeur geloof ik het concept ‘strippenkaart’ aan twee toeristen aan het uitleggen was.

Ter hoogte van het Anne Frank Huis moest ik denken aan de foto van de lange rij die George postte. De rij was er niet. Het was dan ook maandag, rond het middaguur. Enkele meters voorbij het pand vertelde ik Anneke dat ik nog nooit in het huis geweest was. Zij zei dat haar laatste keer nog voor de grootscheepse verbouwing was. We gingen beide vol in de remmen en maakten rechtsomkeert. Geen rij, maar toch wachten, want de norsige kassajuf zat te telefoneren en kon blijkbaar geen twee dingen tegelijk.

Het Anne Frank Huis is erg sober ingericht. Er staan zinsneden uit de dagboeken in Nederlands en Engels op de wanden en er zijn veel videopresentaties. In het voorhuis staan her en der voorwerpen uit de tijd dat hier het bedrijf van Otto Frank gevestigd was. Het meest treffende object is de oproep voor ‘tewerkstelling’ in Duitsland. Een dergelijke oproep die aan Margot Frank was gericht, was de directe aanleiding voor de familie om onder te duiken.

Het achterhuis is zoveel mogelijk teruggebracht in de staat waarin het verkeerde in de tijd dat de familie Frank, de familie van Pels en Fritz Pfeffer er verbleven. Vooral de door Anne versierde wand is indrukwekkend.

Ons kamertje was met die strakke muren tot nu toe erg kaal; dank zij vader die m’n hele prentbriefkaarten en filmsterrenverzameling van tevoren meegenomen had, heb ik met een lijmpot en kwast de hele muur bestreken en van de kamer één plaatje gemaakt. Daardoor ziet het er veel vrolijker uit.
(11 juli 1942)

Ik was erg blij dat het niet zo overdreven druk was, om nou samen met honderden mensen de soms steile trappen op te moeten lijkt me geen pretje. De sfeer heeft zeker iets beladens, vooral in het achterhuis. De met gordijnen verduisterde kamers zullen destijds net zo bedompt zijn geweest.

Het interactieve deel aan het eind is erg goed gedaan, hier wordt de bezoeker voor een aantal keuzes over vrijheid van meningsuiting en discriminatie gesteld, aan de hand van een videofragment en een stelling.

Eens zal de verschrikkelijke oorlog toch wel aflopen, eens zullen wij toch weer mensen en niet alleen Joden zijn!
Wij kunnen nooit alleen Nederlanders of alleen Engelsen of van welke natie ook worden, wij zullen daarnaast altijd Joden blijven, wij willen het ook blijven.
(9 april 1944)

Iedereen moet een keer in het Anne Frank Huis geweest zijn…

alex | 18:05 | algemeen geleuter | 3 reacties

26.01.2004 Prijs vs. service

Zes jaar geleden, toen ik mijn eerste spiegelreflexcamera kocht, ben ik gewoon naar de fotowinkel om de hoek gegaan. Daar heb ik om advies gevraagd en blind vertrouwend op de expertise van de verkoper een camerasysteem gekocht. Nu was ik niet helemaal onwetend over het onderwerp, maar de naam Canon klonk mij vertrouwenwekkend in de oren, veel meer dan Nikon. Dit was natuurlijk om geheel subjectieve en ongegronde redenen, maar wat kon mij dat schelen. Dat ik destijds met de keuze voor Canon de juiste heb gemaakt, is puur geluk geweest. Waarschijnlijk was ik met Nikon net zo gelukkig geweest, maar dat is zuiver gepraat achteraf.

In het huidige Google-tijdperk is het ondenkbaar dat ik zuiver op de mening van een enkele verkoper zou vertrouwen. Voor er ?berhaupt tot de aankoop van welk produkt dan ook wordt overgegaan, wordt uitgebreid het internet afgeschuimd op zoek naar het beste produkt tegen de beste prijs. Zo heb ik de keuze voor mijn huidige camera en alle lenzen laten afhangen van gevonden informatie op internet. De laagste prijs is ook op die manier gevonden. De winkel op de hoek en bijbehorende verkoper zijn geheel onbelangrijk geworden. Online-winkels en de postbode zijn mijn nieuwe vrienden.

De laatste paar maanden heb ik alles gelezen wat er te lezen valt over flitsers. Wat wil ik ermee doen? Wat heb ik nodig? Wat mag het kosten? Welk produkt past het beste bij deze drie afwegingen. Op dit moment twijfel ik tussen twee modellen, want de mix van de drie eerdergenoemde elementen maakt de keus nogal lastig. Dus ging ik vandaag naar een camerawinkel om de twee kandidaten eens uit te proberen. De verkopers waren behulpzaam, wisten waar ze het over hadden en waren geduldig. Uiteindelijk heb ik anderhalf uur getest en gediscussieerd. Mijn keuze ging uiteindelijk naar de duurdere versie, maar de prijs bij deze winkel bleek exorbitant hoog. Bijna twintig procent hoger dan bij andere zaken in Nederland, maar erger nog, meer dan twee keer zo duur als bij internetwinkels in het buitenland, zelfs na belasting en verzendkosten.

Ik zei dat ik er nog even over na wilde denken en nu voel ik me schuldig. Ik realiseerde me dat goede service een meerprijs waard is, maar dit verschil was wel erg groot. Ik weet wel dat we de kleine middenstander moeten koesteren, anders blijft er niets anders over dan dozenschuivende discounters met nitwits als verkopers. Mijn vraag is: hoeveel meerprijs is goede service waard?

alex | 22:05 | algemeen geleuter | 21 reacties

25.01.2004 Amsterdam als zeventiende-eeuws schilderij

Die wolken, dat licht…. Je hoeft alleen een paar anachronismen weg te denken.

anneke | 18:15 | fotografie | 4 reacties

25.01.2004 Verhuizen op z’n Amsterdams

alex | 17:16 | fotografie | 3 reacties

25.01.2004 Bosbrand

Best leuk hoor zo’n open haard, maar we gebruiken hem niet zo vaak omdat het zo’n gedoe is. Wij zijn beide niet erg ervaren fikkiestokers, omdat we nooit eerder een haard hebben gehad. We hebben wel alle benodigde attributen: een tang/pook, aanmaakhout, kleine blokken, grote blokken, en natuurlijk de Volkskrant ?n het Parool.

Het beginnen van een haardvuur is altijd problematisch. Ik leg niet al te vaste proppen papier op de bodem en probeer losjes daar wat aanmaakhout bovenop te schakeren. Daar bovenop komen een paar grotere blokken. Het is niet zo moeilijk om dit brandend te krijgen, maar vaak is het net niet genoeg om de grotere blokken goed te laten branden. En daarmee begint het veelvuldige herschikken van het hout, wat lang niet altijd het gewenste resultaat oplevert.

Het vuur wordt ofwel een immens inferno, ofwel een smeulend en vooral rokend hoopje. We hebben gisteren beide versies gehad, met als resultaat dat nu het hele huis naar bosbrand ruikt. Heeft er iemand tips? Hoe maak je een haardvuur zoals je dat op tv ziet, waar je niet de hele avond naast hoeft te zitten om het brandend te houden?

alex | 10:48 | algemeen geleuter | 12 reacties

23.01.2004 De beste remedie tegen januariblues

Wijntje, de nieuwe Bo Kaspers en de haard aan.

Heerlijk…

alex | 17:34 | algemeen geleuter | 8 reacties

22.01.2004 Uppsala, zonnig, -16 ?C

alex | 11:25 | fotografie | 5 reacties

20.01.2004 Majestic Memorabilia

Mijn vrienden en collega’s in Zweden zijn goed op de hoogte van mijn fascinatie met moose. Zo ben ik tijdens een eerder bezoek aan Zweden getrakteerd op een avondje moose-spotting (niks gezien) en een moose-diner (lekker hoor). Ik heb al vaker verschillende moose-gerelateerde prullaria gekregen, vari?rend van knuffels tot mokken en ook vandaag stonden bij aankomst in Zweden weer verschillende dingen op me te wachten: een moose-muts, mooserende-wijn (haha, leuk hoor alex!) en een krantenartikel over een moose die een bar bezoekt.

Morgen maar eens wat plaatjes schieten in Stockholm.

alex | 16:35 | algemeen geleuter | 9 reacties

19.01.2004 Merwedeplein 37 II

merwedeplein

Toen ik als kind aan mijn eerste dagboekje begon was Anne Frank mijn heldin. Die fascinatie is nooit helemaal verdwenen. Ik deel deze interesse met mijn vader. Hij was het dan ook die mij wees op een tijdens onze afwezigheid uitgezonden reportage van Netwerk over het huis waar Anne van 1933 tot 1942 woonde, de periode voor de onderduik in het wereldberoemde Achterhuis dus. Het programma was gelukkig op internet nog gewoon te vinden.

Het huis aan het Merwedeplein blijkt op dit moment leeg te staan en het verrassende is dat er sinds 1942 vrijwel niets aan veranderd is. Dit bevestigden ook twee oud-bewoners, destijds nog kinderen. Het had iets droevigs over zich: die kale kamers met de te korte gordijnen, de draaiknopjes voor het licht, de bladderende verf in de kale badkamer met dat lage bad. Gek genoeg herinnert niets op het plein of aan het huis aan Anne Frank en zijn er ook geen concrete plannen in deze richting. Voornaamste reden: geen geld. Schandalig, als je er over nadenkt.

Een van de mensen die hun zegje mochten doen was Gert-Jan Jimmink van de gelijknamige boekhandel. Hij maakt zich al geruime tijd sterk voor een gedenkteken op het Merwedeplein, bijvoorbeeld in de vorm van een plaquette op de muur van nummer 37. Interessant om hierbij te vermelden is misschien dat de winkel waar Otto Frank het dagboek voor zijn dochter kocht precies op de plek zat waar nu boekhandel Jimmink gevestigd is (hoek Rooseveltlaan/Waalstraat).

Gisteren zijn we nog even naar het huis toegelopen, dat op slechts enkele honderden meters ligt van waar we nu wonen. Op het plein heerste een weldadige zondagsrust. Misschien moest het maar zo blijven, bedacht ik. Een klein bordje aan de muur en het huis voorgoed leeg, zoals het nu nog is. Een wrang symbool voor de familie die nooit meer terugkwam.

anneke | 09:58 | algemeen geleuter | 5 reacties

18.01.2004 Amstel, 14:16 uur

anneke | 16:07 | fotografie | 4 reacties

18.01.2004 Oud Zuid, Jong Zuid

anneke | 15:29 | fotografie | 2 reacties

17.01.2004 Howth

De Marco Pologids Ierland, die we bij het boeken van de reis cadeau hadden gekregen, bleek al snel niet meer te voldoen. Ik hoefde dan ook niet zo lang na te denken over de aanschaf van de Spiral guide Dublin in de giftshop van Trinity College. Deze gids verdeelt de stad in drie overzichtelijke stukken, is rijk ge?llustreerd met foto’s en horecatips en achterin staat een aantal wandelingen in Dublin en omgeving.

Met de trein op slechts 24 minuten van het centrum ligt Howth (rijmt op both, ontdekte ik pas na het kopen van de kaartjes), zo lazen wij, en daar zou het prachtig wandelen zijn. Omdat wij ook wel iets van de beroemde Ierse natuur wilden zien togen wij op dag drie dan ook vol verwachting naar het kustplaatsje ten noorden van de stad.

Nou weet ik niet of u wel eens een wandeling uit een boekje gelopen heeft. En dan heb ik het niet over een stadswandeling, waarbij je altijd nog op straatnamen kunt terugvallen. Nee, dit was het type wandeling van: “steek het grasveld over en volg het smalle pad door de hei, de heuvel op”. Je kiest dan het meest aannemelijke “pad”, dat zich op een gegeven moment splitst. Je gokt, en je gokt altijd verkeerd. Zo werd onze wandeling dan ook flink langer dan de beoogde elf kilometer. Het was het waard.

Slechts een enkele eenzame wandelaar kwamen we tegen op onze route langs de indrukwekkende kliffen in groen en paars. Op de top van iedere heuvel en achter elke rotspunt was het uitzicht weer een adembenemende verrassing.
Na zo’n vijf uur lopen waren we terug in Howth. Achter respectievelijk een Guinness en een Kilkenny warmden we onze verkleumde lijven aan het haardvuur van Ye Olde Abbey Tavern.

anneke | 22:05 | plaatsen | 6 reacties

17.01.2004 Doodgewone jongens, die Dubliners

Het was ons eerste bezoek aan Ierland. Tijd om weer eens wat vooroordelen te toetsen.

Het eerste dat ons verraste was dat Dublin niet het pittoreske kleine plaatsje was dat we voor ogen hadden, maar een grote, drukke stad. Horden mensen bevolken er de straten, en dan met name tijdens lunchtijd en na vijven. Iedereen lijkt er buiten de deur te eten in één van de vele, stuk voor stuk fraaie, restaurants dan wel pubs, en toen we op een doodgewone maandagavond de film Lost in translation bezochten, die het in de Nederlandse filmhuizen heus heel aardig zal gaan doen, kwamen we in een tot de laatste stoel uitverkochte megazaal terecht. Later las ik dat Ieren dan ook de fanatiekste bioscoopbezoekers van Europa zijn.
Wat op een gegeven moment opviel was dat er onder al die mensen die we hebben gezien geen tierende gek, junk of zwerver te vinden was. Zelfs geen kleurrijke types of excentriekelingen, die het op de foto altijd zo leuk doen. Allemaal gewone, doorsnee geklede mensen. Zeer vriendelijk, dat wel. En beleefd. De keurige rijen bij de bushalte, welbekend van Engeland, vind je ook hier.

Ierlands grote trots zijn de schrijvers. Op menig straathoek vind je een beeld of iets dat anderszins herinnert aan Swift, Joyce, Beckett en Yeats. Tot op de stoelbekleding in het Aer Lingus-toestel vind je regels van hun teksten, en ik wil wedden dat menig Dubliner zo de nodige dichtregels uit z’n mouw schudt. De chauffeur van de hop-on-hop-offbus wist in ieder geval van geen ophouden. Wat ons iedere keer weer op de lachspieren werkte was het Gaelic, de offici?le Ierse taal. Kinderachtig, ik weet het, maar aan de zinnen van pakweg twintig lettergrepen die dan in de uitspraak blijken te zijn gereduceerd tot iets als “zlyn chloth” is werkelijk geen touw vast te knopen.

Wat het weer betreft waren we uiteraard op regen voorbereid. Een land is niet voor niets zo groen. Het frisse zonnige weer van de eerste drie dagen was dan ook een meevaller. De regen op de laatste dag, in voorbereiding op het vertrek toch altijd een beetje een verloren dag, namen we voor lief.

De hoogtepunten? De long room in Trinity college, een prachtige oude bibliotheek waar fotograferen helaas niet toegestaan was, het Guinness Storehouse om het prachtige gebouw en de bar met het mooiste uitzicht van de stad (het daar geproduceerde brouwsel blijf ik overigens een kruising vinden tussen afwaswater en kouwe koffie, ook na nog een keer proberen), en de 11 kilometer lange wandeling langs de kust bij Howth, ten noorden van Dublin.
Wat je met een gerust hart over kunt slaan is de Jameson Distillery. Een nogal standaard tour doorspekt met flauwe grappen van een Franse gids met zwaar accent, althans in ons geval, voorafgegaan door een promotiefilm.

Van het fenomeen “gemoedelijk gastvrij hotel op slechts 5 minuten van de stad per bus” zijn we weer even genezen. Prima hotel, knalroze kamer uiteraard, maar wel tot de laatste dag met een incomplete plattegrond op zak (deze hotels staan namelijk nooit op de gewone stadskaart) wanhopig op zoek naar de bushalte dan wel de weg terug naar het hotel. Het stratenplan van de buitenwijk zowel als het lokale bussysteem plaatsten ons iedere dag weer voor raadsels.

Verder kan ik u melden dat we geen van de leden van U2 tegen het lijf zijn gelopen, zelfs The Edge niet. Hun hotel hebben we wel gezien. Van de buitenkant. Veel te duur voor niet-popsterren zoals wij.

anneke | 16:32 | plaatsen | 4 reacties

17.01.2004 Dublin 2004

De foto’s staan in een album. Enjoy!

alex | 12:24 | fotografie | 8 reacties

16.01.2004 Thirteen

Thirteen recensie

We hadden de trailer van ‘Thirteen’ al een paar keer in de bioscoop gezien en het zag eruit als een puike film. Holly Hunter, Jeremy Sisto (Billy uit Six Feet Under), een verhaal met potentie, wat prijzen gewonnen op Sundance, dat moest wel goed zitten.

De film is een trendy grofkorrelig uit de hand geschoten drama over de dertienjarige Tracy Freeland, die goede cijfers haalt op school, nerdy vriendinnetjes heeft en po?zie schrijft. En dit alles terwijl ze het thuis erg moeilijk heeft, want samen met haar broer en gescheiden moeder hebben ze het niet erg breed.

Ze kijkt erg op tegen het populairste meisje van de school, Evie Zamora, en is dan ook door het dolle heen als ze door haar uitgenodigd wordt om te gaan winkelen. Er had misschien een lichtje moeten gaan branden toen bleek dat Evie haar een niet bestaand telefoonnummer had gegeven, maar Tracy zet door en weet zich binnen het in het kliekje van populaire tieners te werken. Evie en Tracy worden hartsvriendinnen en vanaf dat moment gaat alles in een dramatisch tempo bergafwaarts met Tracy: piercings, drank, drugs, diefstal, anorexia en sex (met een zwarte jongen nog wel!). En als het er op aan komt laat Evie haar vriendin genadeloos vallen.

Het goede acteerwerk van Evan Rachel Wood, Holly Hunter en Jeremy Sisto kunnen het ‘van-dik-hout-zaagt-men-planken’ script niet redden. Werkelijk alle clich?s worden uit de kast getrokken. Voor de leeftijdsgroep van deze dames is de film niet bedoeld, voor volwassenen is het volstrekt ongeloofwaardig en voor ouders zonder relativeringsvermogen is het ongetwijfeld hun ergste nachtmerrie.

alex | 17:38 | film | 20 reacties