31.10.2003 Happy Hour
Ik heb zo’n kantoorbaan, bij zo’n IT bedrijf. Het enige dat ons onderscheidt van een normaal kantoor, is het ontbreken van een stropdassencultuur. Verder zijn het meetings, e-mails, flowcharts, bureaucratie en eindeloze Powerpoint presentaties. Het bekende werk.
Traditiegetrouw hebben we iedere laatste vrijdag van de maand ‘Happy Hour’, iets dat elke maand door de directiesecretaresse via e-mail wordt aangekondigd. Omdat dit een ‘happy’ gebeurtenis is, moet de e-mail in felblauwe 24-punts Comic Sans letters op een geinig achtergrondje verstuurd worden. Mijn smeekbeden voor het verbannen van HTML e-mail zijn nog niet verhoord.
Omdat ook ons bedrijf de IT-hype niet ongeschonden is doorgekomen, is het aantal werknemers bij onze vestiging de laatste jaren drastisch afgenomen. Ook zijn de blijde gebeurtenissen versoberd. Ter illustratie, toen ik oktober ‘97 bij het bedrijf begon, was de eerste ervaring na mijn proeftijd een gigantisch kerstfeest in het Renaissance hotel, met Bj?rn Again als hoofdact. De laatste jaren is er een klein samenkomen in de kantine, alwaar frituur door overwerkend kantinepersoneel wordt rondgedeeld, dit alles opgeluisterd door een ‘everybody-happyyyyyyyyy?’ drive-in DJ.
Versoberd zijn ook de happy hours. Lange tijd hebben deze overigens bekend gestaan als ‘Run-From-Ron-Friday’, omdat onze vorige general manager, Ron, het nodig vond om te bewijzen dat hij toch echt wel man of the people was. Dat iedereen zich liever met zijn bier dan met hem bezig hield is geloof ik nooit tot hem doorgedrongen. Mede hierdoor zijn grote drommen collega’s afgehaakt.
Tegenwoordig staat er een handjevol mensen in het rookhok, waar steeds iemand anders aangewezen wordt om bier te halen in de naastgelegen ruimte waar het feestje eigenlijk aan de gang dient te zijn. Maar daar zitten eigenlijk alleen één of twee verstokte niet-rokers op een stukje salami of leverworst te knagen. Suggesties om de bar maar in het rookhok neer te zetten zijn vooralsnog in de wind geslagen.
Het was weer een treurige bedoeling, misschien ook door het Halloween thema, wat neerkwam om een bordkartonnen skelet en wat slingers. Ik denk niet dat het ooit nog goed komt…
29.10.2003 Lenzen te koop
Na de aanschaf van het kanon heb ik mijn Canon 70-210mm 3.5-4.5 lens niet meer nodig. Ook mijn 28-105mm 3.5-4.5 mag weg, nu dat ik gemerkt heb dat ik in het wide gebied graag met lenzen met een vast brandpunt werk. De 50mm en de 15mm fish zitten wel erg vaak op mijn camera. Foto’s gemaakt met deze lenzen kun je door het hele album zien. Hier is nog een plaatje van de twee, gebroederlijk naast elkaar. Laat maar weten als er interesse is.
29.10.2003 ‘Adsl jaagt energieverbruik op’, of zoiets…
Web Wereld heeft een heel raar stukje waarin wordt gemeld dat ADSL lijnen het energieverbuik zouden opjagen. Ik kon er geen touw aan vastknopen:
“Breedbeeldtelevisies en adsl-lijnen rukken op en gebruiken veel m??r energie dan technisch noodzakelijk is. Die jongens trekken zich echt nergens iets van aan”, aldus [Klimaatexpert Sible Sch?ne van het Wereldnatuurfonds] tegenover de Volkskrant.
ADSL-lijnen? Bedoelt de WNF meneer misschien ADSL-modems? Of probeert hij te zeggen dat een computer met ADSL-verbinding langer en vaker aan staat? Hoe vaker ik het lees, hoe minder ik het begrijp. Welke jongens trekken zich nergens iets van aan? De mensen die het maken of de mensen die het kopen?
Goed geschreven stukje zeg! Ik snap wel wat ze proberen te zeggen, maar da’s toch geen manier van journalistiek bedrijven?!
27.10.2003 Oktoberzondag
Koffie bij Plancius met mijn ouders die een dag in Amsterdam zijn. Fris helder weer als we langs de Amstel terugfietsen. Crisp zou je in het Engels zeggen. Roeiboten glijden geruisloos door het water. Een jong stel voert de zwanen vanaf de vlonder van hun woonboot. Een dik tapijt van goudbruine bladeren maar de bomen nog niet kaal.
27.10.2003 De Boeing 777 van KLM is geland
Gisteren hadden we de mogelijkheid om de nieuwe 777 van KLM te bezichtigen. Ik was blij verrast dat ze er echt een evenement van hadden gemaakt, met het nieuwe toestel glimmend in de hangar, geflankeerd door de Uiver, de enige vliegende DC-2 ter wereld en Doornroosje, een DC-3 van de DDA in Martin Air Charter (Martinair) kleuren.
In eerste instantie dacht ik nog dat het niet zo bijzonder zou zijn, ik had immers al een paar keer een 777 van binnen gezien, tijdens vluchten van en naar de VS. Ik moet zeggen dat de KLM een erg mooie uitvoering heeft, met veel luxe en faciliteiten in beide klassen.
Dank aan Ben voor de technische details.
25.10.2003 Herfst
24.10.2003 Ook God laat even zijn ongenoegen merken
Tijdens het filmen van het controversi?le Mel Gibson-vehikel ‘The Passion of Christ’ is acteur Jim Caviezel voor de tweede keer door bliksem getroffen, zo schrijft BBC News.
Describing the second lightning strike, McEveety told VLife, a supplement of the trade paper Variety: “I’m about a hundred feet away from them when I glance over and see smoke coming out of Caviezel’s ears.”
Nou, als dat geen teken is! De trailer ziet er trouwens niet zo gezellig uit…
22.10.2003 Ballet is for puffs!
Ballet dus. Niet van die moderne aanstellerij die alleen met subsidie overleeft, maar het klassieke werk. Het Zwanenmeer, het ‘ballet der balletten’. “Ballet is for puffs!”, dacht ik nog.
Hoewel dit niet mijn eerste balletvoorstelling was, ik had eerder dit jaar de Notenkraker gezien, was ik toch een beetje benauwd. De Notenkraker is bijna een kindervoorstelling; lekker toegankelijk, niet te moeilijk. Het Zwanenmeer scheen heel andere koek te zijn.
Gisteravond, het Muziektheater. Van goth tot gala, van slobbertrui tot bloemetjesjurk, het publiek was in ieder geval divers. Ik was naarstig op zoek naar mannen met een blik die zei ‘Ik wil hier niet zijn, maar ik moet van mijn vrouw’, maar ook dat viel mee. ?7,50 voor een glas Mo?t et Chandon, ook leuk. We hadden een plaats in de zaal deze keer, rij drie zelfs, achter een rij bejaarden met afwisselend paars en spierwit haar, met op links uitzicht op de klarinetten in de orkestbak. Een zit van drie uur en twintig minuten inclusief pauzes, las ik in het programma. Een lichte angst sloeg om mijn hart.
Met als excuus ‘onbevangenheid’ had ik niet de moeite genomen om het verhaal door te lezen. In grote lijnen waren de gebeurtenissen in de verschillende akten wel te volgen, maar de rol van ‘die man met al die veren’ in dit alles bleef mij tot het eind volstrekt onduidelijk. Dat is dus tovenaar Rothbart, zo weet ik nu.
Toen aan het eind van de vierde akte het doek sloot, vroeg ik me verbouwereerd af waar het solostuk ‘De Stervende Zwaan’ gebleven was. Thuisgekomen bood Google uitkomst. Dit stuk zit helemaal niet in het Zwanenmeer! ‘De Stervende Zwaan’ is een drie minuten durend stuk, in 1907 geschreven door Mikhail Fokine voor de Russische ballerina Anna Pavlova. Weer wat geleerd.
Al met al was ik erg onder de indruk van wat er zich voor mijn ogen afspeelde. Ik heb me geen moment verveeld. De muziek was prachtig en het danswerk van solisten Sofiane Sylve en Ga?l Lambiotte was magistraal. Vooral Sylve bewoog met een virtuositeit die zijn weerga niet kent. Alleen al de expressie op haar gezicht tijdens het dansen verdient een prijs. Dat durf ik als leek best te zeggen.
22.10.2003 Harkema
Amsterdam is weer een restaurant rijker: brasserie Harkema aan de Nes. Gisteren, op onze gezamenlijke vrije dag, zijn we er gaan lunchen, nieuwsgierig als we zijn. Dat bood ons niet alleen de gelegenheid om op een plezierige manier de honger te stillen, maar tevens om de nieuwe fisheye-lens te testen op interieurfotografie. (Het resultaat staat hierboven; klik voor de grotere versies.)
De ruimte ziet er mooi uit: hoog, licht en strak met leuke details. Het ademt nog wel nieuwigheid: op diverse plekken staan aanwijzingen in stift gekrabbeld, het “dames” en “heren” van het toilet staat op een vel papier dat met plakband is bevestigd en er komen voortdurend mannen in met verf besmeurde werkkleding voorbij. Mocht je trouwens nog op zoek zijn naar een nieuwe kleur voor je huis: één van de wanden is een soort Histor-kleurenkaart, compleet met de namen van de kleuren.
Dan het eten. Alex bestelde een culinaire variant van de hamburger (met mosterdmayo, ambachtelijke friet en geen ketchup maar “tomatenmarmelade” of zoiets. Lekker, maar wel koud vanbinnen, zei hij. Oei.) Ik koos de Canadian clubsandwich (een snee donkerbruin brood met een enorme stapel beleg, waaronder kip, avocado en flinterdunne bros gebakken bacon. Lekker!)
Voor de vipspotters onder ons: door zijn ligging is deze brasserie natuurlijk een ideale hangout voor toneelacteurs - wij zagen reeds een zeer aanwezige Roeland Fernhout. Conclusie: nog wat kinderziektes aanpakken en even de menukaart door de spellingscontrole (zo is caesarsalad weer eens met ea geschreven), maar verder zijn we tevreden!
21.10.2003 Philip Seymour Hoffman
We hadden nog wat films op video staan, dus we hebben maar even ontbeten met Flawless, die een tijdje geleden door BNN werd uitgezonden. Tot mijn grote vreugde zag ik dat het een film met Philip Seymour Hoffman was, wat in ieder geval garant staat voor briljant acteerwerk, met een beetje geluk ook voor een geweldige film.
De eerste keer dat Philip Seymour Hoffman mij opviel als begenadigd acteur was in Happiness, waarin hij een psychiatrisch pati?nt speelt. Later wist hij voor mij keer op keer de show te stelen in films als The Big Lebowski, The Talented Mr. Ripley, Magnolia, Almost Famous en recentelijk Punch Drunk Love. Een ware kameleon die telkens weer een volstrekt ander personage kan neerzetten.
19.10.2003 De ouders van Roderick
Zondagmorgen. Kaiserbroodjes, gerookte zalm, creamcheese, sap en koffie op de ontbijttafel en de finale van De Bachelor op de video. We zijn de serie stug blijven volgen. Om mee te kunnen praten op het werk natuurlijk, en om ons lekker te kunnen ergeren aan de vreselijke Roderick. We werden weer niet teleurgesteld! In deze aflevering mochten zijn ouders de twee overgebleven dames keuren. Regelmatig zaten we zo hard te gillen van verontwaardiging dat we de band een eind moesten terugspoelen omdat we weer een stuk hadden gemist. De kwalificaties spontaan, verzorgd, warm en zorgzaam, die Roderick te pas en te onpas laat vallen, bleken regelrecht uit de monden van pa en ma Hilhorst te komen. Hun jaren 50-normen en waarden waren feilloos overgedragen op zoonlief. Vader (als dit is hoe Roderick er over pakweg 30 jaar uitziet, laat dan helemaal maar zitten, dacht ik nog) zei nog dapper tegen Gwen dat dat heus heel normaal was tegenwoordig, een vrouw die al een kind had (“afgelikte boterham!” zag je hem denken), maar toen Nanna opbiechtte dat ze eigenlijk niet zo dol was op koken, viel er een stilte. Het was natuurlijk wel de bedoeling, zo liet moeders weten, dat als Roderick thuiskwam van een vlucht er een lief vrouwtje op hem zou wachten met een warme hap.”Maar”, voegde ze er monter aan toe,”dat koken komt vanzelf wel”.
Dat van dat koken lijkt toch de doorslag te hebben gegeven, want we weten allemaal - al geruime tijd - wie er heeft gewonnen….
19.10.2003 Molly in fisheye
Gisteren, na thuiskomst van mijn reis, heb ik meteen de nieuwe lens uitgeprobeerd. De poesjes mochten natuurlijk voor model spelen.
18.10.2003 Dan niet!
Ik heb een alles-in-één polis van Interpolis, met een WA-verzekering, rechtsbijstand-verzekering, doorlopende reisverzekering, de hele reutel. De naam zegt het tenslotte al. Ik wilde daar een kostbaarhedenverzekering aan toevoegen, want de almaar groeiende hoeveelheid fotoapparatuur die ik te pas en te onpas met me meezeul is ondertussen toch wel veel waard. Dus ik belde mijn Rabobank, waar een dame mij bijzonder ‘ingestudeerd-vriendelijk’ te woord stond. Het was duidelijk te horen dat de vraag ‘Kan ik U verder nog ergens mee van dienst zijn meneer Band?’ aan het einde wan het gesprek er goed ingeprent was tijdens haar training. Ik moest meteen aan mijn eigen helpdeskdagen denken.
Op geen van mijn vragen had ze een antwoord. Maar - zo werd mij verzekerd - ik zou teruggebeld worden door een expert. En zowaar, gisteren kreeg ik een Interpolis-dame aan de telefoon die mij kortaf vertelde dat ik geen kostbaarhedenverzekering kan afsluiten omdat ik geen inboedelverzekering bij Interpolis heb. Dat klopt, die heeft Anneke namelijk bij haar verzekeringsmaatschappij afgesloten.
Goed, Interpolis wil blijkbaar geen geld van mij. Weet iemand een goede verzekeraar?
18.10.2003 Alex @ 52?23’ noorderbreedte en 4?56’ oosterlengte
Ik lees net op Reuters dat in Finland een wetsvoorstel is ingediend om het mogelijk te maken kinderen via hun mobiel te lokaliseren. De privacywetgeving zou zo in elkaar zitten dat kinderen onder de vijftien zonder hun toestemming door hun ouders getraceerd kunnen worden, kinderen boven die leeftijd moeten hun toestemming geven. De nauwkeurigheid van het systeem vari?ert van honderd meter in stedelijke gebieden tot twintig kilometer daarbuiten.
“Roughly similar legislation will be a reality in the European Union area in the near future,” said Juhapekka Ristola, an official at the transport and communications ministry.
Het is wachten op het eerste krantenbericht dat meldt dat een ontvoeringszaak via dit systeem is opgelost.
17.10.2003 De wereld door de ogen van een vis
Twee nieuwe lenzen in één week, het kan raar lopen. De Canon 80-200mm was wat je noemt een impulsaankoop, want ze zijn vrij moeilijk te krijgen. Ik had echter nog iets heel anders in bestelling, en dat werd vandaag afgeleverd. De eerste test onderweg naar huis:
16.10.2003 Ze durven weer
De hele zomer heeft ons ADHD-poesje Betty in een hoekje van het balkon op de loer gelegen om bij de eerste gelegenheid die zich voordeed een duif aan stukken te scheuren. Dus bij ons geen duiven op het balkon, bij de buren des te meer. Nu dat de deur dicht is staat Betty wanhopig met haar neusje tegen het raam te miauwen, de duiven kijken ondertussen triomfantelijk naar binnen.
Er zat trouwens vanochtend ook weer zo’n knalgroene parkiet op de waslijn. Dat blijft bizar…
16.10.2003 Madeline
Ik kreeg gisteren een e-mail van deze dame. Ik had wat foto’s van haar genomen tijdens de Rush Party op het Amstelveld die ter gelegenheid van Gay Pride werd gehouden. Ze had ongelofelijk veel pret en danste alsof haar leven er vanaf hing. Altijd een mooi onderwerp voor een foto.
Ze blijkt Amerikaanse te zijn, destijds op vakantie in Nederland. Ze vroeg me of ik nog meer foto’s van haar had, en ja hoor, nog een stuk of zes. Nu ik ze terug zie vind ik deze eigenlijk ook wel mooi:
Leuk om eens een naam bij een foto te hebben…
14.10.2003 Het kanon
Daar ligt hij dan.
Na lang wikken en wegen de knoop doogehakt en een tweedehands 80-200mm Canon lens uit de professionele L serie gekocht. Bouwjaar 1989, anderhalve kilo aan glas. In deze klasse onge?venaard qua scherpte, zelfs niet door zijn witte opvolger. Het is nog even wennen aan de extreem kleine scherptediepte, maar wat een heerlijk bokeh zeg! Ik sjouw me zo langzamerhand een breuk, maar het is het waard.
14.10.2003 Voorkeuren
De oplettende lezer was het misschien al opgevallen dat sinds gisteren een ‘voorkeuren’ blokje is verschenen in de linkerkolom. Ten eerste is het hier mogelijk te kiezen voor het lettertype: het standaard sans-serif Verdana, of het serif font Georgia. Deze gedaantewisseling wordt gedaan via de geweldige stylesheet switcher van A List Apart, waar ik al eerder mee werkte op een andere site van mijn hand, arsware.org.
Ten tweede kan de bezoeker nu zelf bepalen of links naar andere sites wel of niet in een nieuw venster geopend worden. Zelf heb ik de voorkeur om alles in hetzelfde venster te openen, zoals ook wel geprefereerd wordt in 30 days to a more accessible weblog, maar ik kan me voorstellen dat dit niet bij iedereen geliefd is.
Deze instellingen worden door wat javascript-hackwerk van programmeerheld Svend Tofte in een cookie opgeslagen, zodat uw keus bij een volgend bezoek bewaard blijft. Het is voor frequente bezoekers overigens raadzaam om een paar keer flink op Ctrl-F5 te drukken, zodat eventueel gecachete bestanden die roet in het eten kunnen gooien worden ververst.
Het is getest in IE6, Mozilla 1.5, Firebird 0.6.1 en Opera 7. Ik hoor graag of er bugs of problemen zijn. Suggesties zijn ook erg welkom…
Update 15:00 uur: De onderstreepte links in de linkerkolom waren ook wat druk, dus daar heb ik nu leuke Eric Meyer-stijl css mouse-overs van gemaakt. Hmmmm, binnenkort ook maar eens de archieven aanpakken.
13.10.2003 Kunst & K?lsch
Het plan om Keulen te bezoeken had ik opgevat na het lezen van een wervend artikel in het NS-clubblaadje. Ik had geen idee dat het op slechts twee en een half uur treinen vanaf Amsterdam lag! Helaas bleek het niet echt de bruisende stad die we hadden verwacht, zoals Alex al schreef. Als bruine dan wel donkerblauwe vlekken bewegen de Keulenaren zich door het grauwe straatbeeld. Zelfs Museum Ludwig bleek ietwat naargeestig - hoewel je anders zou verwachten van een museum voor moderne kunst - met z’n flikkerende T.L.-buizen. Toch was het een fijne dag! Dit was namelijk w?l leuk:
- Taartjes eten in het kitscherige roze met kristallen Caf? Reichard.
- De prachtige gebrandschilderde ramen in de Dom.
- Zien hoe chocolade wordt gemaakt in het Chocolademuseum.
- In het herfstzonnetje langs de Rijn slenteren en foto’s maken van nietsvermoedende voorbijgangers.
- De inspirerende tentoonstelling van het werk van Richard Hamilton in Museum Ludwig.
- Een onverwachte photo opportunity toen we voor een caf? een grote groep fanfarekorpsleden zagen staan die vereerd breeduit naar onze camera lachten.
- De doorgewinterde ober in het oergezellige Brauhaus P?ffgen, die het ene moment korzelig mensen wegstuurde omdat ze een gereserveerde tafel bezetten, om het volgende moment met een brede grijns je bestelling te komen opnemen (“K?lsch?”), en die uit het hoofd onze rekening opmaakte op een bierviltje.
12.10.2003 Noch ein K?lsch, ja?
Anneke: “Dagje Keulen?”
Alex: “Leuk, ik haal wel even kaartjes op Amsterdam CS!”
Dit was het begin van een langdurige onderneming op vrijdag om twee kaartjes te kopen voor de ICE naar Keulen, een dag later. Je kunt beter kaartjes via internet of telefoon bestellen en ze thuis laten sturen. De internationale ticketbalie op spoor 2a lijkt wel een Frans vliegveld tijdens een wilde staking.
Maar goed, Keulen dus. Grotendeels platgebombardeerd in de oorlog, maar -zo lazen wij in de reisgids- men heeft getracht de gezellige sfeer van weleer terug te brengen tijdens het herbouwen. Dat dit heeft geleid tot een enorm winkelhart vol ketens uit de categorie Nieuwendijk is wel jammer. Gelukkig maken de gezellige Keulenaren met hun kleurrijke voorkomen veel goed.
Met een herfstzonnetje is het goed toeven in de biergartens waar K?lsch rijkelijk vloeit en bratwurst in grote hoeveelheden wordt aangevoerd. Het is vooral gezellig aanschuiven in Brauhaus P?ffgen, dat zelfs voor zessen al stampvol zit met eters. De maaltijden zijn goed en goedkoop, het bier wordt ongevraagd aangevuld. Je hoort hoogtens een vluchtig “Noch ein K?lsch, ja?”, op antwoord wachten doen ze niet. Keulen op zijn best…
10.10.2003 Chicago, my kind of town
Cheesecake eten bij de Cheesecake Factory, dat was het eerste dat we zouden doen in Chicago, hadden we een paar weken geleden al besloten. Vriendin Ilse, eindelijk weer aan het werk na haar zwangerschapsverlof, en ik zaten te puffen boven de heerlijke, maar veel te grote stukken taart die we niet op zouden krijgen, zoveel was wel duidelijk. Het was zo’n beetje theetijd, maar de gasten die om ons heen enorme borden eten weg zaten te schoffelen leken zich daaraan niet te storen. We wandelden langs Lake Michigan terug terug naar ons hotel, en na nog een wijntje op de kamer vonden we het wel welletjes; het was in Nederland al diep in de nacht en we hadden tenslotte hard gewerkt.
Toen ik de volgende ochtend om 5 uur klaarwakker naar het plafond lag te staren, besloot ik mijn reisgids er maar eens bij te pakken. Chicago heeft het grootste indoor aquarium ter wereld, las ik, compleet met walvissen en dolfijnen - dat klonk interessant! Om half 7 durfde ik het aan om Ilse te bellen, die ook al heel lang wakker bleek en enthousiast reageerde op mijn aquariumplannen. Na een vette Amerikaanse hap als ontbijt trokken we erop uit en om klokslag 9 uur - openingstijd - stonden we voor het Shedd-aquarium. Heel mooi, en inderdaad erg groot. In een van de aquaria dobberde een duiker rond die van onder water informatie gaf en vragen beantwoordde. Alle werelddelen waren vertegenwoordigd qua vissen, maar wij stevenden natuurlijk zo snel mogelijk op het oceanarium af, waar de walvissen zich bevinden. Er was net een training aan de gang en zo konden we met eigen ogen zien dat je een walvis kunstjes kunt leren, met behulp van niets meer dan een fluitje en wat vis. De entree van een grote groep krijsende schoolkinderen kondigde het begin van de dolfijnenshow aan; denk dolfinarium Harderwijk. Ook leuk: knokkende otters die elkaar al draaiend door het water trokken en de buitengewoon komische pinguins, die net zo makkelijk in als uit het water bleken te springen.
De wandeling terug naar het hotel leidde ons langs het terrein waar Sting - verdorie!! - de volgende dag een gratis concert zou geven. Nog even geluncht op het zonnige terras van Cos?, waar ze fantastische salades en sandwiches serveren, en toen was het al weer tijd voor vertrek naar Nederland.
Ik was al vaak in Chicago geweest, maar het voelde als een vernieuwde kennismaking. Wat een fraaie architectuur, wat een boel leuke musea, en vooral: wat een aardige mensen! Geen fake vriendelijkheid met bijbehorende nepglimlach, zoals zo vaak in Amerika, geen grootsteedse botheid zoals in New York, maar gewoon welgemeende behulpzaamheid met een brede grijns.
09.10.2003 Rouw op het Gerard Douplein
Vanmiddag was ik weer even in ons ouwe buurtje, de Amsterdamse Pijp. De buurt van de hippe restaurantjes, van de Albert Cuyp, van ijssalon Peppino, van sociale controle, van vele nationaliteiten, van elkaar groeten op straat. De buurt waar ex-dakloze Anja de dood vond na mishandeling door supermarktmedewerkers omdat ze hondenvoer en een blik bier had gestolen.
Bij het bewuste Dirk van den Broekfiliaal lijkt het business as usual, op wat extra bewaking na. De sporen van bekladding en vernieling zijn al weer verwijderd. Er zijn alleen wat rode verfklodders op de gevel achtergebleven.
Op het Gerard Douplein, waar het slachtoffer is bezweken, staat een groep mensen rond een lantaarnplein die is omgeven door bloemen, bierblikken, blikjes hondenvoer, foto’s en teksten. De sfeer is gemoedelijk, maar er staat voor de zekerheid een politieman bij. Een televisiecamera legt het tafereel vast.
“Eigenlijk is het wel gezellig”, merkt een jongen die naast me staat op - en hij heeft wel gelijk. Saamhorigheid is het gevoel dat overheerst. Daklozen die bloemen staan te rangschikken worden aangesproken door buurtbewoners. “Wat zou er met haar hondjes gebeurd zijn?”, vraagt één van hen zich af. Toch weer even schrikken als een oudere mevrouw verontwaardigd tegen me zegt:”Het waren Marokkanen die het gedaan hebben, wist je dat?”“Misschien is dit niet de tijd en plaats voor onverdraagzaamheid”, sputter ik voorzichtig tegen, niet goed wetend hoe ik hier op moet reageren.
Een donkere wolk hangt boven de Pijp, maar de wijk en haar bewoners kennende weet ik zeker dat deze weer over zal drijven. Was dit incident nodig om te laten zien dat eigen rechter spelen nooit goed is? De beruchte AH-medewerkers in Amsterdam Oost werden door een deel van Nederland - inclusief prins Bernhard - nog onthaald als helden. Ik denk dat de publieke opinie nu in zijn geheel tegen de, overigens nog piepjonge, supermarktmedewerkers gekeerd zal zijn en ik kan alleen maar hopen dat hun afkomst daar geen rol in speelt.
Overigens op dirkvandenbroek.nl niets over dit alles.”Het wordt steeds leuker bij Dirk!”, knalt er van de pagina.
09.10.2003 Ellen
Nog even een aanvulling van mijn kant op voorgaande recensie: alleen al de geweldige Ellen DeGeneres, die haar stem leent aan vis Dory in Finding Nemo, maakt deze film de moeite waard. Buikpijn van het lachen hadden we bij de sc?ne waarin zij demonstreert dat ze de taal van de walvissen spreekt.
08.10.2003 Finding Nemo
Finding Nemo is het nieuwste produkt van Pixar, de makers van Toy Story en Monsters Inc. Deze animatiefilm, gesitueerd in het Great Barrier Reef van Australi?, vertelt het verhaal van clownvis Nemo, die door duikers wordt gevangen en terecht komt in het aquarium van een tandarts in Sydney. Zijn vader Marlin, die weduwnaar is door een aanval van een roofvis, gaat op zoek naar zijn enige zoon. Hij wordt daarin bijgestaan door zijn nieuwe kompaan Dory, die lijdt aan korte-termijn geheugenverlies. Ondertussen onderneemt Nemo met zijn nieuwe vrienden pogingen om te ontsnappen uit het aquarium.
Deze schitterend gemaakte film overtreft wederom al het voorgaande werk van Pixar, die de lat keer op keer hoger weet te leggen. De oceaan is adembenemend gecre?erd en de animaties zijn ongelofelijk realistisch. Dit, in combinatie met het geweldig grappige script, maakt deze film tot een meesterwerk in deze categorie.
Vanaf 27 November in Nederland in de bioscoop, met in de vertaalde versie Ron Brandsteder, Henny Huisman en Beau van Erven Dorens als de drie haaien en Albert Verlinde als vis met smetvrees.