11.09.2003 Dolfijnen in Bahrein
Als ik aan de golfstaten denk, dan denk ik aan mannen in witte jurken, vrouwen in zwarte jurken, wansmaak in architectuur, gazons die de hele dag besproeid moeten worden, veel, heel veel luxe, ijskou door de airco binnen en stoffig droge hitte buiten.
Van de Bahreinse hitte hadden we op ons overdekte bootje op zee weinig last. Zwemmen met dolfijnen, dat was de bedoeling. Natuurlijk was dit weer een veel te romantische voorstelling van zaken. Een Engelse kapitein met hazenlip had mij en mijn collega’s naar een plek net buiten de kust gebracht waar, tegen het proza?sche decor van een olieraffinaderij, vrijwel altijd dolfijnen te zien zouden zijn. Het duurde inderdaad niet lang voor hij ons de eerste van een serie bultrugdolfijnen aanwees, die zich schijnen te kenmerken door eerst met hun snuit, en dan pas met hun vin boven water te komen. Vanaf dat moment was ons damesgegil niet van de lucht. “Daar, daar!”“Op 2 uur!”“Pak je camera!”“Links! Nee, daar!” Dit enthousiasme hielden we vol tot en met de laatste dolfijn. De meest intieme ontmoeting bleef echter beperkt tot een exemplaar dat de boot tot op 2 meter naderde en….weer in de diepte verdween. Fantastisch om te zien, die dolfijnen, maar je moet heel goed opletten, daar ze echt alleen maar zo nu en dan bovenkomen om adem te halen. Ze aanraken kun je vergeten, en ik mag blij zijn als, wanneer mijn foto’s terug komen van de ontwikkelcentrale, er misschien een puntje van een vin op te zien zal zijn.
Ik heb overigens nog wel gezwommen - de weggewaaide rok van een collega achterna. Het mocht niet baten, het ding bleek al onvindbaar diep gezonken.
Een norse chauffeur, die fulmineerde tegen alles dat joods en/of Amerikaans was, bracht ons in een busje terug naar ons hotel. In het oranje licht van de ondergaande zon trok op zee een optocht van dhows langs, op weg naar hun avondlijke visexpeditie.
dutch directions
